Floryda, Cz. 2

ATRAKCJA NUMBER 3
Mimo, że Little Havana jest częścią Miami, postanowiłam opisać ją oddzielnie. Wspomniałam wcześniej o różnorodności tego miasta – Little Havana jest kolejnym tego przykładem. Ja nazwa sugeruje, jest to część miasta zamieszkana przez kubańskich emigrantów. Coś mi mówi, że w nocy nie jest to być może zbyt bezpieczna okolica, z kolei w dzień uważam, że jest to prawdziwa perełka Miami.
Po pierwsze Gomez Park, o którym dowiedziałam sie przez przypadek na jakimś forum internetowym. Z informacjami podróżniczymi jest zawsze różnie. Przewodniki lakonicznie opisują atrakcje różnego kalibru w tym samym tonie. Oczywiście, że wszystko warto zobaczyć jak się ma dajmy na to tydzień czasu. Na co jednak się zdecydować, kiedy czasu jest dużo mniej? Z internetem też jest różnie, bo nie wszystko się wszystkim tak samo podoba. Spróbujcie wrzucić hasło Floryda/podróże na Google – 99 opinii na 100 będzie zachwalać Disney World (na który przeznaczyłam specjalny, oddzielny temat)…
Gomez Park to właściwie skwerek wciśnięty pomiędzy dwie róznoległe ulice. Mimo niewielkiego rozmiaru, miejsce to tętni życiem. I to już w południe. Średnia wieku nie schodzi tu pewnie poniżej 60-tki, a mimo tego, a może właśnie dlatego miejsce to ma szalenie przyjazną atmosferę. Starsi Panowie i Panie grają sobie w warcaby i karty i kolejny raz tego samego dnia dane mi było poczuć irracjolnalność upływającego czasu.
Ulicę czy dwie dalej, w barze tapas na rogu, jakaś para gasiła pragnienie kieliszkiem wina, najprawdopodobniej nie ostatnim tego dnia. Tuż obok, pan sprzedający kwiaty tańczył śmiejąc się w rytm południowej muzyki sączącej się ze sklepu obok. Chociaż urok Little Havana należy do bardzo subtelnych (nie spotkaliśmy tak żadnych innych turystow) żal mi było opuszczać tą dzielnicę.

MOJ PRZYJACIEL ALIGATOR – czyli ATRAKCJA NUMER 4
Aligatory są fajne :) Wylegują się na słońcu cały dzień, nie ruszając się nawet o źdźbło. Dzięki temu stosunkowo łatwo spotkać te żyjące na wolności, na przykład w parku Everglades. Park Narodowy Everglades obejmuje ponad 6 tysięcy kilometrów kwardratowych mokradeł w południowej części Florydy. Mimo, że na pierwszy rzut oka tego nie widać, Everglades to system wolno płynących rzek: od jeziora Okeechobee, aż do Zatoki Meksykańskiej. Mokradła są delitatnym ekosystemem, z wieloma rzadkimi gatunkami ptaków, aligatorami, krokodylem amerykańskim, florydzka panterą, czy manatami. Z ego powodu władze postanowiły utworzyć na tych terenach park narodowy.
O ile pantera jest w herbie Florydy, o tyle aligator jest jej najbardziej charakterystycznym symbolem, mimo że najwieksza populacja tych zwierząt znajduje się nie na Florydzie, ale w Louisianie. Oprócz tego aligatory występują w Georgii, Alabamie, Mississippi, a nawet w wschodnim Teksasie i wybrzeżu Południowej i Północnej Karoliny. Floryda jest jednak jedynym miejscem, gdzie aligatory i krokodyle żyją w tym samym środowisku. Ciekawe jest również to, że w przeciwienstwie do krokodyla aligator, nawet dorosły, nigdy nie potraktuje człowieka jako zdobyczy. Oczywiście aligator może jak najbardziej zaatakować człowieka w obronie własnej. Inną ciekawostką jest to, że aligator może pozostać pod wodą nawet kilka godzin. Aby zredukować zużycie tlenu serce spowalnia do 2 uderzeń na minutę!
 

Floryda. Cz. 1

Pomysł Gwiazdki na ciepło urodził się przede wszystkim w związku z brakiem innego, lepszego pomysłu na Święta. Do Polski wybieram się latem, a rodzina JW, rozrzucona po Stanach też postanowiła spędzić Boże Narodzenie oddzielnie. I tak wylądowalismy na Florydzie.
Floryda jest podobno stanem pełnym emerytów i troche kiczowatym jeśli chodzi o wygląd. Podróże – jak to zazwyczaj bywa – pozwalają na wyrobienie swojego własnego zdania. Osobiście nie zauważyłam żadnej róznicy demograficznej pomiędzy Florydą, a  Pennsylvanią. Może wynika to z tego, że widziałam tylko kawałek Florydy, czyli jej najbardziej interesujące miejsca. Jeśli chodzi natomiast o pastelowe kolory, to muszę przyznać, że przestało mnie to razić. Może dlatego, że kolory te zainspirowane są naturą: spektakularnymi zachodami słońca (widziałam odcień fioleu, którego nigdy nie spodziewałabym się zobaczyć w naturze), różem flamingów, delikatnym błekitem wody, czy nieskończenie niebieskim niebem.
Moje wrażenia postanowiłam opisać w punktach, uwypuklając wszystko to co podobało mi się najbardziej. I tak na pierwszym miejscu jest….
POGODA (ATRAKCJA NUMER 1)
Grudniowa pogoda na Florydzie nie koniecznie pozwala na pluskanie się w falach, albo moczenie w basenie, ale jesli ktoś ma ochote na kawałek słonecznej wiosny zamiast zaśnieżonej choinki, to Floryda jest idealnym miejscem małe wakacje. Zwłaszcza południowa Floryda, gdzie np. w Wigilię rano było 25 stopni… Co prawda światełek światecznych jest dużo mniej, ale z powodzeniem wynagradza to błekitne niebo, wiatr szeleszczący liśćmi palm i cieplutkie słońce.

ATRAKCJA NUMER 2 – MIAMI
Trudno mi powiedzieć czego spodziewałam się po Miami. Gdzieś tam w zakamarkach mojej pamięci majaczyło się Miami Vice. Słyszałam też o South Beach, no i tyle…
Okazuje się, że to prawie pięciomilionowe miasto jest obok Nowego Jorku, Los Angeles i Chicago jednym z największych w Ameryce. Jednak to nie rozmiar świadczy o jego znaczeniu, ale międzynarodowa ranga. Miami jest nie tylko ważnym ośrodkiem turystycznym, kulturalnym i rozrywkowym, ale też finansowym. Widać to najlepiej w Downtown, które robi wrażenie zwłaszcza nocą. Kilkupoziomowe autostrady i rozświetlone wieżowce składają się na wizerunek modelowego miasta przyszłości. Wygląda to naprawde oszałamiająco, tak samo jak prędkość z jaką pomyka się taką autostradą.
  
O ile finansowy Downtown jest mózgiem miasta, o tyle południe miasta jest jego sercem. Tam zamiast banków i wielkich korporacji mamy hotele, restauracje i słynną na cały kraj plażę. Po drodze mijamy port i luksusowe rezydencje, których ceny (o ile sie nie mylę) dochodzą do 30 milionów dolarów.

Zatrzymaliśmy się w rejonie South Beach, który słynie z architektury Art Deco, bujnego życia nocnego, no i oczywiście pięknej plaży. Równie przyjemnie spaceruję się tam rano jak i w nocy, kiedy restauracje ze stolikami rozstawionymi na chodniku zapraszają na obiad - czy to przy świecach, czy też przy akompaniamencie muzyki na żywo (całkiem niezłej zresztą). Szczególnie polecam oddaloną nieco od plaży, ale absolutnie uroczą Espaniola Way z restauracjami w hiszpańskim i włoskim stylu.
  
 
Chyba najbardziej niesamowita jest różnorodność Miami. Wspomniałam już o nowoczesnym Downtown, które w godzinach szczytu mało się pewnie różni od Nowego Jorku, czy innich wielkich miast. W południowej części miasta króluje natomiast atmosfera relaksu, typowa Karaibom. Łatwo w takim otoczeniu nabrać dystansu do codziennych drobnych irytacji, zapomnieć o tych wszystkich sprawach, które zazwyczaj wydają się szalenie ważne. Czas pod palmami płynie inaczej, a raczej przemyka w zacienionych zaułkach, kiedy my raczymy się winem i słońcem.
 

Na całej połaci SNOW

Tydzień temu rozmawiając z mamą zapewniałam ją, że nie ma co sie martwić naszą podróżą na Florydę skoro jedziemy na południe. Zakładając, że im dalej na południe tym cieplej nigdy nie przyszło by mi do głowy, że własnie akurat w tym roku grudzień zaszczyci nas białymi świetami. I tak po całym dniu walki z białym puchem utknelismy w hotelu – dużo wcześniej i dużo bliżej domu niż chcielibyśmy.
Od rana udało nam sie przejechać dystans, który w normalnych warunkach zabiera nieco ponad 2 godziny… Normalnie porażka… Kolejna nauczka, zeby traktować różne alarmy pogodowe bardziej na serio ;)
Śnieg jakoś mnie nigdy nie przerażał, raczej cieszył. Dziś jednak kolejny raz przekonałam się na własnej skórze, że wszystko w wydaniu amerykańskim ma inny wymiar. Dokładnie ujmując: dużo większy.
Nie chodzi właściwie o to, że śnieg spadł, ale o to, że spadło go tak dużo w bardzo krótkim czasie na obszarze o dużej gęstości zaludnienia. Jesli chodzi o widoki – to owszem powalają – białe drogi zdarzają się w tym rejonie mniej wiecej 2 razy w roku, raczej późna zimą. A tu nawet zima się nie zaczęła! Natomiast podrożowanie w takich warunkach przypomina bardziej “winter nightmare”, niż “winter wonderland”. Wiekszość samochodów jeździ na oponach całorocznych, nierzadko łysych. Samochody z napędem na tylną oś poruszają sie jak pijak na ślizdawce, a tym z napędem na 4 błędnie wydaję się, że są “kings of the road” i w rezultacie jadą dużo za szybko, tak że wszyscy inni muszą na nich uważać. Tak jak zresztą na wielkie ciężarówki-smoki. Tak więc z rana było dużo stłuczek, potem jak sie porządnie rozpadało wiele samochodów po prostu utknęło w śniegu. Tak jak na przykład my kiedy pług tuż przed nami nagle podniósł płozę… Wcześniej ogłądalismy film na laptopie stojąc 2 godziny w 3-milowym korku. A zaraz po wypakowaniu się z zaspy, jak już wrócilismy na I-95 (arteria Wschodniego Wybrzeża) stanełiśmy w korku spowodowanym przez cieżarówkę stojącą w poprzek autostrady. Po drodze widzieliśmy niezliczoną ilość pozostawionych samochodów, których nie sposób ruszyć bez porządnego sprzętu. Jak np. samochód pozostawiony tuż pod naszym hotelem… właścicielowi zajęło 3.5 godziny odkopanie go i ruszenie z miejsca.
Bardzo chcieliśmy jechać dalej - chociaż do Richmond (Virginia), od którego drogi powinny być coraz lepsze – ale chyba nie było sensu. Albo byśmy ciągle błądzili (na autostradzie, gdzie nie widać ani znaków ani rozjazdów), albo stali w korkach.
Śnieg już nie pada, więc jutro musi być lepiej. Wyruszamy z samego rana w nadzieji, że uda nam się dojechać do samej Florydy :)

Washington

Trzy lata zabrało mi wybranie się do Waszyngtonu oddalonego zaledwie 2 godziny drogi od Filadelfii. Wybierałam się i wybierałam, ale wreszcie dotarłam. O mieście wiedziałam tylko tyle, że jest bardzo niebezpieczne, z wysokim wskaźnikiem przestępczości. W pamięci też miałam migawki Białego Domu, czy Kongresu, tak często będące tłem telewizyjnych korespondencji z politycznego serca Ameryki. Właściwie nie spodziewałam się niczego szczególnego i może dlatego po części Waszyngton tak mnie zachwycił. Zamiast kwintesencji Ameryki (tak jak na przykład Nowy Jork) odkryłam miasto o prawdziwie europejskim wyglądzie. To była prawdziwa niespodzianka!
Zaopatrzeni w mapę (i daleko niewystarczające zapasy wody) wyruszyliśmy w teren. Centrum miasta z Białym Domem, pomnikiem Lincolna i Washingtona, Mallem, Kongresem i Biblioteką, (tworzące wielką literę L na mapie) okazało się ogromne. Nawet przy sprzyjającej pogodzie nie da się chyba tego wszystkiego obejść w weekend, nie mówiąc o środku lata, kiedy duszne, przytłaczające gorąco odbiera wszystkie sily...

CONGRESS

MINIATURY

LIBRARY OF CONGRESS

SMITHSONIAN

DUPONT CIR.

Oto pomysł na bar! -Wino, piwo i książki :)