A na koniec rozwrzeszczał się sierpień
głodny, agresywny, bezlitosny
Zabrał mi kolejny rok i połówkę serca

Mała radość rozdarta na kawałki
spłynęła wraz z deszczem w brudną dal
Piękne chwile - jak bańki mydlane
umierają stykając sie z ziemią

Tydzień smutku wyparował do nieba
i skrapla sie z hukiem
A mi dane było zobaczyć
narodziny deszczu z gęstej ciemności, tam w górze

Czterysta dwadzieścia osiem liter układa się w niedokończone zdanie
Jak odczytać melodię bez klucza?
Myślę, jestem, czuję - ale nie istnieję
Zatopiona z ulewie, pokonana przez sierpień

Spaceruję ogrodami
Pomiędzy drzewami niebieskimi i martwymi
Nie wiem nawet czego szukam pośród złamanych cieni
Gdzieś tutaj czai się wielka sowa o zaborczych oczach
Gdybym wierzyła w jej istnienie - bałabym się bardzo

Wieczorna muzyka rozbija się na kawałki
Cisza dźwięczy wspomnień drzazgami
Z przyzwyczajenia tułam się po kątach
Omijając dziury powyciane nożycami boga
Od nowa uczę się jeść, kąpać się i myśleć
Coraz przyłapuję się na rozmyślaniu nad sensem
wody, której nikt już nie pije
Kordiał spływa ciężko w swej słodkości spowalniając łzy
A ja wygrapuję ostatnie iskierki życia z
podłogi
dywanu
zlewu
koca
szczotki
Wykłócam się z Wszechmogącym o sens
Przez śmierć wyzywam go na pojedynek
Nie pierwsza jestem i nie po raz ostatni
W międzyczasie w moich żyłach płynie paląca trucizna żalu
Ile razy musi przepłynąć moje serce
zanim je rozsadzi?