“W” Glemham Hall

Okazuje się, że magazyn o modzie może poczęstować doznaniem estetycznym dużo głębszym niż przerobione komputerowo, idealne uda modelki, czy najnowsza, równie brzydka jak w poprzednim sezonie torebka Chanel. W kwietniowym wydaniu magazynu “W” (Who, What, Where, and Why in the World of Style – czyli: Kto, Co, Gdzie i Dlaczego w Świecie Stylu”) kusi nie tylko czystą i jasną “białą sesją”  Mii Wasilkowskiej – aktorki polskiego pochodzenia, odtwórczyni tytułowej roli w Alicji w Krainie Czarów i najnowszej Jayne Eyre; ale również przepiękną sesją z historycznymi obrazami w roli głównej.

Portrety Baronowej de Rothschild, Madame de Pompadour i innych przedstawicieli osiemnasto- i dziewiętnastowiecznej arystokracji zostały powiększone wielokrotnie i “wtopione” w ściany angielskiego Glemham Hall. Dzięki tym portretom i odpowiedniej charakteryzacji wnętrza pałacu ożyły melodią minionych czasów. A wspaniałe zdjęcia Tima Walkersa (znanego z romantycznego, wręcz magicznego stylu) pozwalają niemalże uwierzyć, że postacie uwiecznione na obrazach zstąpiły z płócien i zadomowiły się na krótką chwilę w Glemham Hall.

Zdjęcia poniżej oddają charakter tej sesji, ale trudno dostrzeć na nich i docenić szczegóły, dzięki którym wnętrza pałacu ożywają. Są wśród nich takie niepozorne rekwizyty jak: wachlarz baronowej i porzucona na podłodze poduszka, papierośnica i gazeta pozostawione przez jednego z braci Dassy, ołowiane żołnierzyki angielskiego pułkownika i podróżnika Fredericka Burnaby, czy też klarnet i książki Madame de Pompadour.   

       

Jean Auguste-Dominique Ingres: Portret Baronowej Rothschild (1848)

   

Franz Xaver Winterhalter: Cesarzowa Eugenia w otoczeniu dam dworu (1855)

    

Jean Hippolyte Flandrin: Bracia Rene-Charles Dassy Jean-Baptiste-Claude-Amede Dassy (1850)

    

Alfred de Dreux: Portret Pana i Pani Mosselman i ich córek (1848)

    

Allan Ramsay: Król Jerzy III (1761-62)

   

James Jacques Joseph Tissot: Frederick Gustavus Burnaby (1870)

   

Francois-Hubert Drouais: Madame de Pompadour i jej tamborek (1763-64)

Kto żyje na 100 procent?

Schowane gdzieś w odchłaniach Facebooka, znalezione przez przypadek przepiękne zdjęcia Jo... 

http://www.facebook.com/photo.php?pid=6621019&fbid=476500180409&id=376989435409#!/album.php?aid=253960&id=376989435409

You Really Got a Hold on Me

Mało znana piosenka Beatlesów w bardzo uroczym wykonaniu. Zooey Deschanel jest całkowitym przeciwnieństwem typowego produktu przemysłu rozrywkowego podszytego takim monstrami jak Disney. I dlatego słucha się jej z taką przyjemnością.

Tord z fjordowych topieli

 

The oldest of five children, Tord was born in Oslo, October 5^th 1970. He moved to the village Hurdal in Akershus, Norway in 1973, where his brothers and sisters were all born. He grew up in this rural area, while always having the city of Oslo as a cultural point of reference. Playing the piano since the age of 4, he started composing and improvising before learning to read music and perform classical pieces. He played in churches and local settings of different kinds, combining classical training with writing his own songs and performing gospel music and jazz-fusion. He played the piano with choirs, while attending school. At the age of 19, he moved back to Oslo to study at the University of Oslo. There, his interest in jazz really started to flourish. However, he studied sociology, psychology and the history of religions up to the level of a cand.mag. or Bachelor degree. He did his "siviltjeneste" (social work instead of joining the armed forces) at Kirkens Bymisjon (Church City Mission) in Oslo for a year and a half, where he also kept working as a pianist later on. He played with the jazz bands "GEST" and "BALSAM", which were both important in bringing him the experiences of creative jazz work. At this time he also met vocalist Kristin Asbjørnsen, whose artistic thoroughness and expressive powers have had a lasting and formative effect on Tord’s journey.

Tord applied for the jazz department at the Conservatory of Music in Trondheim, Norway and was accepted in 1993. While in Trondheim, he also formed several bands and played with a number of great musicians. He played with bass player Odd Magne Gridset, tuba player David Gald, saxophonist Eirik Hegdal, drummer Magnus Forsberg and several others, while also continuing his work with singer Kristin Asbjørnsen, both in a duo setting and with the quartets SirkelSaga and Aggravatin' Papa. Several of the Trondheim musicians are still his important friends and colleagues. They played at festivals, clubs and churches all over Southern Norway with a number of these constellations, and we also toured Sweden and Finland with "Jazzprosjekt '95".

Having finished three years of training in jazz piano, jazz history, improvisational techniques, composition and analysis in Trondheim, Tord moved back to Oslo. There, he pursued his career as a freelance musician, while also commencing his second wave of academic studies at the University of Oslo. Over a two-and-a-half years' time he obtained the cand.philol. degree in musicology (this degree resembles something in between a master and a Ph.D.), specializing in the psychology and phenomenology of improvisation, while also attending courses in general analysis, composition and philosophy of music.

Tord now lives in Oslo,  at Sofienberg in the eastern part of the central city. He practices, rehearses, plays concerts, goes on tours, and continues his research. He also taught jazz piano part time at the University of Oslo, Department of Musicology for a few years. In January 1999 he released his first official CD “aire & angels” with singer Siri Gjære. During 2000 another two CD's involving him were released ("Port of Call" with Silije Nergaard and "First Meeting" with the Nymark Collective). Three more releases came in 2001 (with Carl Petter Opsahl, with Funky Butt, and a second one with Silje Nergaard, "At First Light"). In 2002 came the release of Nymark Collective's second album "Contemporary Tradition" and also a second aire & angels album simply called "aire & angels II". These projects and recordings are all very important in making up his musical path so far.

In 2003, he released his first solo album with his trio, "Changing Places". There was a great deal of enthusiasm all around the world among listeners and critics alike. The trio has toured extensively after the release, playing in Norway, Denmark, Germany, Switzerland, Austria, Italy, France, UK, Ireland, USA, Canada, Japan and Australia. 2005 saw a second trio album, entitled "The Ground", and in 2007 they released "Being There", completing a trilogy of trio albums on ECM. Tord also keeps playing with other musicians alongside the trio; although not as frequently as before. He says that interactive work is still just as important as solo featuring. Among his most important co-workers at this stage are Tore Brunborg, Kåre Nymark jr., Mats Eilertsen, Kenneth Ekornes, Jarle Vespestad, Harald Johnsen, Carl Petter Opsahl, Ulrich Drechsler, and Siri Gjære.

Ballada o dwóch narodach

Witaj, Polsko! Ileż lat marzyłem o tym spotkaniu...
I nieba niejasne światło, i kościołów starych świece
budzą pamięć dawnej krwi i wypływają twarze,
ręce, gesty, płaszcze, koronki maniszek...

Wiśniowiecki książę, siada w tatarskim siodle
i, wąsy pogładziwszy, w młode czoło całuje Mniszka.
Na przedzie pochód, i kłótnie, i niezgody - zapomniane,
panieńskich łez rycerze nie powstrzymają...
I leżą na śnieżnym polu po bitwie
pomieszani w nieładzie Tatarzy, chłopi i….. Panowie.

Witaj Polsko. Ileż lat
były mi natchnieniem
I Mickiewicza sonet, i melodie Chopena.

Pamiętasz tamten pieniący się Aj (francuskie wino) , kolory łódzkich zachodów słońca,
co je nalał w cygański kielich Aleksandr ręką wąską?
I słowa jedne i te same powtarzali brat za bratem,

Aleksander powiedział po polsku, a Adam powiedział po rosyjsku...
(Sam nie wiem, czyj jestem czy lubelski ja, czy kurski...
Niewolnik cara czy rycerz Rzeczypospolitej?) -
pisze między wierszami i łzami do Iwana śmiały Kurbski.
Czy tymi płaczami oblane są wszystkie polskie ziemie?

Witaj, Polsko! Ileż lat
Idziemy nawzajem do siebie
ileż krwi i zwycięstw powtarza się po kolei!
Fernandzie Sorze, gitarę zostawiliśmy w Madrycie,
i w Paryżu, i w Smoleńsku muzyka przeszkadzała...
Wy pochód do Rosji pośpiesznie powtórzcie

Nawet Stendal przyszedł do Moskwy przez Warszawę
Do ziemi i gorzkiej, i przepięknej cicho przypadam
i całuję krew chłopców i krakowskich, i wiackich ,
i błagam los być może, pozwoli -
nie kopać ziemi, nie chować w niej serc żołnierskich.

Witaj, Polsko! Ileż lat marzyłem o tym spotkaniu...
I nieba niejasne światło, i kościołów starych świece.

 

Underwater

Dziś Światowy Dzień Wody.

Woda mnie uspokaja. Szum strumyka, muzyka wodospadu, pukanie kropli deszczu o szyby w taki poranek jak dzisiaj - jeden z tak wielu niechcianych poniedziałkowych poranków. Gdy jest mi źle - biorę długi prysznic, aby strumienie ciepłej wody zmyły troski. Chętnie leniuchuje też w obłokach piany w wannie, by poczuć się wyjątkowo kobieco. Woda równie dobrze wpisuje się w ciasne mieszkania, jak i wielkie przestrzenie. Powierzchnia oceanów odbija Niebo, jednocześnie skrywając podwodne, nieodkryte królestwa. Pod wodę uciekam, by schować się od hałasu i natręctwa ludzkich głośnych charakterów. Nie ma nic piekniejszego od światła rozszczepiającego się pod wodą. Uwielbiam nurkować prześlizgując się przez tą płynną jasność.

Woda wreszcie, a może przede wszystkim gasi pragnienie. Codziennie rano moja rozradowana porankiem kotka domaga się świeżej wody prosto z kranu. Spija ją z przyjemnością, a ja obserwując ją przypominam sobie, że woda jest najbardziej pierwotnym pierwiastkiem życia.

Picnic at Hanging Rock

“Miranda was the first to see the monolith rising up ahead, a single outcrop of pock-marked stone, something like a monstrous egg perched above a precipitous drop to the plain. Marion, who had immediately produced a pencil and notebook, tossed them into the ferns and yawned. Suddenly overcome by an overpowering lassitude, all four girls flung themselves down on the gently sloping rock in the shelter of the monolith, and there fell a sleep so deep that a horned lizard emerged from a crack to lie without fear in the hollow of Marion’s outflung arm”.

I znowu zaczęło się od ekranizacji, którą obejrzałam pare lat temu, mieszkając jeszcze w Polsce. Film zrobił na mnie wrażenie, w dodatku pamiętam, że oglądałam go późno w nocy i mimo tego, że nie można zaliczyć go do grona klasycznych filmów grozy, to szłam spać z duszą na ramieniu.

Książka przyleciała do mnie zza Oceanu, a dokładnie z jego brytyjskiej strony, za sprawą zakupu internetowego na wszechmogącym Amazonie. Już od pierwszych stron wiedzialam, że ani film nie uwłacza książce, ani powieść nie przerasta w jakiś znaczący sposób znakomitej ekranizacji. Doskonały przykład na to, że zadrukowana strona i srebrny ekran mogą się wzajemnie uzupełniać.

Fabuła jest właściwie nieskomplikowana, a początek pozornie sielankowy. W święto walentynkowe panny z pewnego australijskiego pensjonatu wybierają się na piknik do pobliskiej Hanging Rock. Ubrane, jak przystało na młode damy, ale zupełnie niezgodnie ze zdrowym rozsądkiem (luty jest miesiacem letnich upałów na pólkuli południowej) wtapiają się w gorące i senne popołudnie Po lunchu kilka dziewcząt postanawia się wybrać na spacer w kierunku tytułowej Skały. Gdzieś pośród płowych traw, tam gdzie śpiew cykad zagłusza myśli, rozmowy i kroki dziewczęta znikają w tajemniczy sposób. Książka opowiada o tym zdarzeniu, a także jego konsekencjach, nie zawsze jasnych i zrozumiałych. Wydarzenia powiązane są ze sobą, a wspólnym ich mianownikiem jest tajemnica Wiszącej Skały.

O ile największą zaletą powieści jest nastrój - zbudowany z rozmachem i wyczuciem, o tyle najwiekszą słabością są postacie, a raczej zaledwie ich zarysy. Nie dowiemy się o nich zbyt wiele i dlatego ich los jest czasem trudny do zrozumienia. Bohaterzy wtapiają się w drżące australijskim słońcem otoczenie, a ich obecność wydaje się czasem być równie istotna jak obecność ptaków, owadów, czy roślin. Natura stanowi złożony świat, w którym człowiek nie dominuje, a jedynie jest jego częścią. Nie jest to jednak świat bez skazy. W pozornie beztroskim otoczeniu kryje się zło. Jest tak dobrze zakamuflowane, że można je jedynie wyczuć intuicyjnie. Jego oddziaływanie przejawia się raczej w różnych wydarzeniach, także tych z pozoru niewinnych. Źródłem tego zła nie są ludzie - są oni raczej pod jego niewidocznym działaniem.

Pomimo tego, że gdzieniegdzie (np. w przedmowie do mojego wydania – Longman Literature 1991) można dowiedzieć się, że powieść zainspirowały autentyczne wydarzenia, nigdzie właściwie nie znalazłam na to dowodów. Tych, których opowieść zaintrygowała do tego stopnia, by w archiwach i bibliotekach poszukać wycinków prasowych na ten temat spotkał gorzki zawód. Gdzieś przeczytałam, że autorka mimo wszystko twierdziła, że zainspirowały ją prawdziwe wydarzenia. W jakim stopniu jest to prawda – trudno powiedzieć.

Talentu pisarskiego nie można jednak Joan odmówić. Język nie jest może najlatwiejszy (gwara australijska), ale jak najbardziej szlachetny. Oto jeden z moich ulubionych fragmentów:

“Although we are necessarily concerned, in a chronicle of events, with physical action by the light of day, history suggests that the human spirit wanders farthest in the silent hours between midnight and dawn. Those fruitful hours, seldom recorded, whose secret flowerings breed peace and war, loves and hates, the crowning and uncrowning of heads”.

Scena z filmu - tutaj

PEARL JAM: Crazy Mary

Gdybym musiała zdecydować, która piosenka Pearl Jam jest moją ulubioną to pewnie wypadłoby na Crazy Mary.
Jest to piosenka niepozorna i absolutnie niezwykla. Jest w niej niesamowite napięcie, ładunek emocjonalny o ogromnej sile. Mimo, że nie ma w niej tego charakterystycznego rockowego kopa. Myślę też, że jest to piosenka dosyć trudna w wykonaniu (spróbujcie zaśpiewać ja razem z Eddiem!), a mimo tego ballada doskonała, melodyjna na swój smutny sposób...

Opowieści o Crazy Mary można posłuchać tutaj.

Jest jeszcze jeden powód dla którego tak kocham Crazy Mary. Łączy się to z pewnym wspomnieniem.
Pamiętam jak pewnego razu, w czasach liceum, wracaliśmy z jakiegoś biwaku. Pamiętam rozklekotany i duszny PKS, taki w którym zapachom rożnego rodzaju towarzyszy równie irytująca muzyka. Tego dnia w autobusie królowała jednak Trójka (tak się domyślam, bo żadna inna stacja nie ukochała sobie Crazy Mary tak jak ta). Nie pamiętam właściwie niczego wiecej poza tą piosenką, która wyłoniła się niespodziewanie spośród monotonnego hałasu. Dla mnie melodia ta zawładnęła całym otoczeniem, nie pamietam, aby ktoś się śmiał, albo rozmawiał. Pamiętam tylko popołudniowe słońce i przykurzone pekaesowskie zasłonki falujące w przeciągu. Czas stanął w miejscu i kołysał się leniwie w rytm muzyki i pojazdu. Przestrzeń utknęła w jednym punkcie - jak zacięta płyta, a może raczej jak zdjęcie - rozciągnięta w promieniach słońca i rozbita na atomy. To była chwila szczęścia, które należałoby namalować światłem. A także magi - czułam ją, chociaż nie potrafię tego udowodnić, ani do końca zrozumieć.

Skandalistki ciąg dalszy

Podczas, gdy w Polsce organizuje się kolejną ideową krucjatę przeciwko występowi niepoprawnej religijnie Madonny (ot mi zaskoczenie!) i opiniuje się ważkość decyzji straży pożarnej w sprawie jej koncertu ja oglądam całkiem nowe jej zdjęcia w magazynie "W" (kilka poniżej). Przez pierwsze pieć minut nie mogę się nadziwić temu co widzę. Oczywiście, że jej nienaturalnie młody wygląd wywołuje mieszane uczucia: od bogobojnego niesmaku do siarczystej zazdrości. Ale która z nas nie chciałaby tak wyglądać w jej wieku? Zaraz, zaraz niech sprawdzę...51 lat. Show-bizz promuje w dzisiejszych czasach kobiecość piękniejącą w biegiem lat i tak szczerze mówiąc - chwała mu za to. Pora skończyć z nierównym podziałem na podstarzałego pana w KWIECIE WIEKU i jego rówieśniczce w wieku, ale nie w prawach - wymęczoną gospodynię domową. Madonnie jak zwykle daleko do jakichkolwiek stereotypów, a szczególnie tych dotyczących płci. Jest marką samą w sobie, która zawsze torowała sobie drogę nieco skandalicznym wizerunkiem, do czego wszyscy powinniśmy byli już dawno sie przyzwyczaić. Dlaczego wiek miałby położyć temu kres. Może naszej zakurzonej, małomiasteczkowej moralności potrzebna jest właśnie taka przeciwwaga?
Zdjęcia są szorstkie, ich faktura ma w sobie coś z klimatu zakazanej erotyki lat 50-tych. Jest w nich jakiś niepokój,a może nawet groza, przyłapana przez zimne światło bezwstydność i zagadka odwróconej od obiektywu twarzy. To co wydarzy się w tym hotelu, pozostanie tajemnicą tych przestrzennych pokoi, a winę zawsze będzie można zrzucić na południowoamerykańskie słońce (tytuł reportażu: "Blame it on Rio")






Troche więcej zdjęć na stronie magazynu: http://www.wmagazine.com/celebrities/2009/03/madonna_rio

Gia.

Nie pamiętam kiedy ostatnio jakiś film mnie tak wciągnął. Wspaniała, tragiczna historia dziewczyny, która błyskawicznie podbiła swym niepokojącym pięknem kapryśny świat nowojorskiej mody, stając się pierwszą supermodel.

Historia prawdziwa - z bardzo przekonywującą kreacją Angeliny Jolie.

http://www.youtube.com/watch?v=iOj10_5tuB0&feature=PlayList&p=101768507FAC71F1&index=6

Poruszyła mnie ta historia. Dziewczyna, która emanowała niepokojącym pięknem i niepowtarzalnym seksapilem, była równocześnie bardzo nieszcześliwa. Był w niej smutek i pustka, z którą nie umiała sobie poradzić. Podziwiana i uwielbiana, Gia była przede wszystkim bardzo zagubiona, co odzwierciedlało się w jej dekadenckim stylu życia. Poważne problemy z narkotykami, które zrujnowały jej karierę, nie zdołały jej zabić. Myśle, że zbyt bardzo jednak kochała życie. Udało jej się pokonać okrutny nałóg heroinowy, ale przegrałą nierówną walkę z plagą lat 80-tych - AIDS.

Przejeżdżając ostatnio przez centrum Filadelfii próbowałam sobie wyobrazić jak wygladały jej ulice w czasach Gii - widziane jej oczyma. I tak zobaczyłam miasto tętniące życiem w innym tempie, nieprzejrzyste w swym wizerunku tak jak teraz, ale może w inny sposób. Miasto z ciemniejszymi niż teraz zakamarkami, z klubami głośniejszymi i bardziej kolorowymi. I tak wyobraziłam sobie lata 80-te w zupełnie nowy sposób. Obnażone w swym realizmie, bez kiczowatej otoczki nagromadzonej przez czas.